بارها و بارها در مراسمات و گردهمایی های هلال احمری شاهد آن بوده ایم که مسئولین استانی و شهرستانی، سازمان امداد و امدادگران هلال احمر را چرخ پوینده جمعیت و شاخص شناسایی هلال احمر در اجتماع و در بین سازمان های دیگر معرفی کرده و خواستار توجه ویژه به امداد و امدادگران شده اند، ولی صد افسوس که در عمل از برخوردهای معمولی هم اثری نیست، چه رسد به توجهات ویژه!

به هر موجی که میگفتم غم خویش        سری میزد به سنگ و بازمیگشت 

مدتی است که برخی عملیاتهای عمرانی در محوطه جمعیت هلال احمر شیراز درحال اجراست و به همین دلیل (و شاید برخی دلایل دیگر که ما از آنها بی اطلاع هستیم...) از ورود کلیه وسایل نقلیه به جز اتومبیلهای امدادی و کارمندان به جمعیت جلوگیری می شود؛ در این میان امدادگران نیز تابع قانون شده و وسایل نقلیه خود را بیرون جمعیت پارک نمودند. پس ازچندی بحث ازصدور کارت تردد برای امدادگران به میان آمد. اما متاسفانه این امر تاکنون به اجرا در نیامده و فقط برای بعضی از اعضای یک تیم خاص کارت تردد صادر گردید!!!
چندین بار با مراجعه به مسئولینی که بارها ادعا نموده بودند امدادگران ولی نعمت کارکنان جمعیت هستند خواستار پیگیری قضیه و صدور مجوز ورود وسایل نقلیه امدادگران شده ایم که متاسفانه تاکنون هیچ تلاشی در این زمینه مشاهده نگردیده. این درحالیست که عملیات عمرانی اطراف پارکینگ به پایان رسیده و ضایعات ساختمانی موجود نیز خارج گردیده است؛
ازسوی دیگر برخی دیگر ازکارکنان برای بررسی و تکمیل پرونده های درجه بندی امدادگران که از شهرستانها ارسال گردیده و همچنین پرونده های شهرستان شیراز از امدادگران طلب کمک می نمایند و این امدادگران و آن دسته از امدادگرانی که جهت انجام امور روزمره و رسیدگی به فعالیتها و کلاسها و ... باید اتومبیل خود را هرروز بیرون از جمعیت و به دلیل نبودن جای پارک مناسب در جاهایی نظیر ایستگاه اتوبوس یا پیاده رو که علاوه برخطر سرقت احتمال جریمه پلیس را نیز درپی دارد پارک نموده و جهت بررسی این پرونده ها چند ساعتی از خودرو خود بی خبر باشند. البته این مسئله فقط به امدادگران مربوط نمی شود و اعضای سازمان جوانان را نیز در گیر نموده است.
در یکی از تلاشهای اخیر زمانی که درخواست صدور کارت تردد برای امدادگران صورت می پذیرد و گفته میشود که درصورت عدم صدور کارت تردد قادر به فعالیت نیستیم و در جهلال احمر حضور نخواهیم یافت، کارمندی که در کنار رئیس جمعیت حضور داشته با وقاهت تمام پاسخ میدهد: پس همان فعالیت نکنید بهتر است.

شور فرهادم به پرسش سر به زیر افکنده بود

 

ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا ؟

و در کمال تعجب رئیسی که امدادگران را ولی نعمت خود و سایر کارکنان خطاب می کند هیچ واکنشی به این سخن نسنجیده نشان نمیدهد و به جای حمایت از امدادگران سکوت اختیار می کند!
ندادن مجوز عبور و فرق گذاشتن میان اعضای تیمهای مختلف  را هر چند سخت، میتوان تحمل نمود ولی عدم حمایت و بی توجهی شخصی که از او انتظار حمایت و پشتیبانی از امداد و امدادگر میرود قابل تامل است.

امدادگرانی که بارها و بارها سختی را به جان خریده اند تا هموطنی آسایش داشته باشد!!!

و این داستان همچنان ادامه دارد . . . . .